Η χώρα και ο ελληνικός λαός μετά την κατάρρευση της δικτατορίας βρέθηκαν σε συνθήκες έντονου κοινωνικού ριζοσπαστισμού. Ο ριζοσπαστισμός είχε επιμέρους πολιτικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά και έναν έντονο αντιαμερικανισμό με βάση όσα είχαν προηγηθεί. Ο ριζοσπαστισμός έπρεπε να βρει πολιτική έκφραση και προσανατολισμό. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και η τότε Ένωση Κέντρου, παρά τα όποια θετικά βήματα, υπό τη λαϊκή πίεση δεν μπορούσαν να υπερβούν το παρελθόν τους.
Η παραδοσιακή Αριστερά τραυματισμένη από την διάσπαση του '68, ενώ κυριαρχούσε ιδεολογικά ήταν αδύναμη να απεμπλακεί από τη στενή λογική του οικονομισμού και του ταξισμού. Πολύ περισσότερο σε αντίθεση με τον πατριωτικό χαρακτήρα του ΕΑΜ είχε ενοχικό σύνδρομο και σχέση δυσανεξίας με καθετί το πατριωτικό και εθνικό.
Ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου και το νεοϊδρυθέν ΠΑΣΟΚ που, ως συνέχεια του αντιδικτατορικού ΠΑΚ, συνέλαβαν και ανέλυσαν τη συντελούμενη κοινωνική διεργασία σε συνάρτηση με τα γεωπολιτικά δεδομένα της εποχής στην ευρύτερη περιοχή μας.
Η αδυναμία της Δεξιάς και του Κέντρου να ανταποκριθούν με επάρκεια στις απαιτήσεις του Λαού και οι αδυναμίες της παραδοσιακής Αριστεράς άφησαν χώρο και δημιούργησαν ένα ευρύ κοινωνικό πλαίσιο το οποίο βρήκε πολιτική έκφραση και όραμα στη διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη.
Ήταν ένα πυκνό σε νοήματα μικρό κείμενο που συνδύαζε τη λογική με το επικό και το λυρικό στοιχείο, γι' αυτό και καταγράφηκε ιστορικά. Χιλιάδες πολίτες ακόμα και σήμερα εκφράζονται και παραμένουν στο αξιακό πλαίσιο που καθόρισε η 3η Σεπτέμβρη.
Δυστυχώς, η συντηρητική μετατόπιση της Ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας ως απότοκο και της κατάρρευσης του συμφώνου της Βαρσοβίας είχε τα αποτελέσματά της. Η σταδιακή συντηρητική μετατόπιση του ΠΑΣΟΚ, από τα μέσα ακόμα της δεκαετίας του '90, το έφερε σε πλήρη αντίθεση με τη διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη που είχε θετική καταγραφή στα μέλη, τα στελέχη, τους ψηφοφόρους και τις κοινωνικές δυνάμεις που το στηρίζουν.
Ας αναλογιστούν όσοι ακόμα και σήμερα χρησιμοποιούν τον τίτλο του ΠΑΣΟΚ ποιες θα ήταν οι επιλογές του Ανδρέα Παπανδρέου στα σύγχρονα γεγονότα. Σε κάθε περίπτωση, δεν θα είχε επιτρέψει τη μετατροπή του σε βασικό υποστηρικτή νεοφιλελεύθερων πολιτικών.
Για να έρθουμε και στο σήμερα. Το 1974 υπήρχε κοινωνική διαθεσιμότητα την οποία αξιοποίησε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Στις μέρες μας υπάρχει ισχυρή κοινωνική διαθεσιμότητα και είναι ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ να της δώσει πολιτική έκφραση και διέξοδο.

* Ο Αντώνης Κοτσακάς υπήρξε υπουργός των κυβερνήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου και είναι στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ

Μετά τις Ευρωεκλογές στο ευρωπαϊκό περιβάλλον διαμορφώνονται νέες συνθήκες.

Όλα όσα διαδραματίζονται στο διεθνές περιβάλλον αναδεικνύουν ότι η σημερινή Ε.Ε. έχει παγιδευτεί σε αναπαραγόμενη οικονομική κρίση με κύρια χαρακτηριστικά της την διαρκώς αυξανόμενη ανεργία, την οικονομική στασιμότητα, το υψηλό χρέος.

Οι κυρίαρχες δυνάμεις της Ε.Ε. στο έδαφος της στρατηγικής τους για την συνολικότερη εσωτερική υποτίμηση, σε όλη την Ένωση, δεν αρκούνται μόνο στο πλαίσιο της "Οικονομικής Διακυβέρνησης", αλλά προωθούν  την περιβόητη συμφωνία ΤΤΙΡ.  Η ΤΤΙΡ  ήδη δέχεται τα βέλη από πολλές κατευθύνσεις με δεδομένες τις πολλαπλές αρνητικές συνέπειες που θα προκαλέσει συνολικά.

Η επιλογή της ΕΚΤ να συγκρατήσει σε χαμηλά επίπεδα τα επιτόκια δεν φαίνεται να αποτελεί επαρκές εργαλείο για την ανάκαμψη, επιβεβαιώνοντας τα δομικά χαρακτηριστικά της κρίσης.

Στην εξωτερική πολιτική επιβεβαιώνεται ο επιθετικός χαρακτήρας της και κυρίως η επιλογή για την άσκηση εξωτερικής πολιτικής με στρατιωτικά μέσα. Αυτά τα χαρακτηριστικά την οδηγούν, στο να παρέχει ανοχή στο Ισραήλ για το ανθρωπιστικό έγκλημα που βρίσκεται σε εξέλιξη στην Γάζα, με τα χιλιάδες θύματα  από τους απάνθρωπους βομβαρδισμούς εκ μέρους του Ισραήλ.

Αλλά και η πολιτική που ακολουθούν στην Ουκρανία:

Επιβεβαιώνει ότι η πολιτική της διεύρυνσης δεν υπαγορεύεται από την επιθυμία για την ευημερία των λαών στις υπό ένταξη χώρες, αλλά από επεκτατισμό που έχει στόχο την υποθήκευση των πλουτοπαραγωγικών δυνατοτήτων αυτών των χωρών.

Επιβεβαιώνει ότι δεν έχουν καμιά αναστολή για συνεργασία με ακροδεξιές ομάδες προκειμένου να επιτύχουν τον στόχο τους.

Επιβεβαιώνει ότι δεν έχουν καμιά αναστολή στο να επαναφέρουν το κλίμα ψυχρού πολέμου και εντάσεων με την Ρωσία σήμερα, με το σύνολο των χωρών του  BRIGS αύριο.

Πρόκειται για μια εξαιρετικά επικίνδυνη εξέλιξη η οποία υπαγορεύεται από τα νέα χαρακτηριστικά που προσλαμβάνει ο Ευρωατλαντισμός όπου κυρίαρχο ρόλο διαδραματίζουν  πολυεθνικές και διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού σε αγαστή συνεννόηση.

Στόχος τους είναι να αναδιατάξουν το παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη και να παρακάμψουν δημοκρατικούς θεσμούς διασφαλίζοντας την πανκυριαρχία τους και το ακαταδίωκτο.

Πρόκειται λοιπόν για μια επιχείρηση κυριαρχίας πολυεθνικού και χρηματιστικού κεφαλαίου που δρουν πέρα και πάνω από τους δημοκρατικούς θεσμούς. Προϋπόθεση για  την επιτυχία αυτών των δράσεων είναι η εθελοδουλία πολιτικών εκπροσώπων.

Πρόκειται για την επιδίωξη τους η Οικονομία να τεθεί οριστικά πάνω από την Πολιτική και η Δικτατορία των Αγορών να καταλύσει την Δημοκρατία.

Η προοπτική αυτή πρέπει να ανακοπεί άμεσα.

Μετά τις Ευρωεκλογές

Συνοψίζοντας μπορούμε να πούμε ότι η Ε.Ε. όσο επικρατούν τα σημερινά πολιτικά δόγματα και οι επιλογές τους:

·         Δεν μπορεί να διαδραματίσει σταθεροποιητικό παράγοντα, ειρήνης και συνεργασίας, ούτε να ενισχύσει την πολιτική διαβούλευση έναντι των οξύνσεων και των πολεμικών εμπλοκών.

·         Αποτελεί δύναμη που ενθαρρύνει τα ψυχροπολεμικά φαινόμενα. Συχνά μάλιστα εμφανίζεται ως η επισπεύδουσα δύναμη παρακάμπτοντας κανόνες του διεθνούς δικαίου.

·         Δεν έχει αναστολές στις συμμαχίες της ακόμη και με ακροδεξιές Ναζιστικές δυνάμεις.

·         Ο συνολικός στρατηγικός τους σχεδιασμός δεν είναι μόνο αντιλαϊκός, είναι οικονομικά αδιέξοδος, πολιτικά αντιδημοκρατικός και στρατηγικά επικίνδυνος για την Ειρήνη.

Θα πρέπει ωστόσο να σημειώσουμε ότι στις Ευρωεκλογές καταγράφηκαν πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία που δείχνουν ότι αυτές οι πολιτικές δεν είναι απρόσβλητες και  ότι αυτή η πορεία μπορεί να αναστραφεί.

·         Το Ε.Λ.Κ. έχασε περίπου 22% της κοινοβουλευτικής του δύναμης, ωστόσο η στήριξη που του παρείχε το Σ.Κ και οι Φιλελεύθεροι του έδωσε την δυνατότητα να συνεχίσει να παίζει τον πρώτο και αποφασιστικό ρόλο.

·         Η πολιτική γεωγραφία στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο έχει αλλάξει με την εμφάνιση τόσο των δυνάμεων ενός συστημικού ευρωσκεπτικισμού, (οι οποίες κατόρθωσαν να συγκροτήσουν ευρωομάδα), όσο και δυνάμεων της άκρας εθνικιστικής δεξιάς (παρά τις επιμονές προσπάθειές τους δεν κατόρθωσαν να συγκροτήσουν ομάδα).

·         Η Αριστερά με το συνομοσπονδιακό σχήμα GUE/NGL αύξησε την κοινοβουλευτική της δύναμη κατά 19 έδρες, σε ποσοστό που υπερβαίνει το 50%.

·         Βέβαια ο μεγάλος ηττημένος και αυτή την φορά ήταν η δημοκρατία, αφού η συμμετοχή των Ευρωπαίων πολιτών ήταν και αυτή τη φορά χαμηλή, σε ποσοστό 43,03 %.  Το ποσοστό των προηγούμενων ευρωεκλογών του 2009, ήταν  (43,00%).

·         Συνολικά θα μπορούσαμε να επισημάνουμε κάποια μικρά ρήγματα στο μέτωπο του νεοφιλελευθερισμού κυρίως στην συνοχή ανάμεσα στις συντηρητικές δυνάμεις της Μ. Βρετανίας και των υπολοίπων ευρωπαϊκών συντηρητικών δυνάμεων.  Τα ρήγματα αυτά υπερβαίνουν τις πατροπαράδοτες τριβές που ιστορικά προκαλούνται από τους Βρετανούς, ανεξαρτήτως πολιτικών δυνάμεων, καθώς εξαγγέλθηκε δημοψήφισμα από τον Κάμερον για την παραμονή της Βρετανίας στην Ε.Ε.

Ανεξάρτητα από το αν θα πραγματοποιηθεί το δημοψήφισμα και το είδος του ερωτήματος που θα τεθεί, δεν αποτέλεσε ισχυρό επιχείρημα, ή καλύτερα επαρκής εκβιασμός, για να παρακαμφθεί η διαδικασία που δρομολογήθηκε για την εκλογή προέδρου της Κομισιόν με βάση την ψήφο των λαών της Ε.Ε. και την συναίνεση του ευρωκοινοβουλίου.

·         Ο νεοεκλεγείς πρόεδρος της Κομισιόν διαβεβαίωσε ότι θα συνεχίσει μεν στην ίδια στρατηγική κατεύθυνση, αλλά με μεγαλύτερη κοινωνική ευαισθησία, με προτεραιότητα στην ανάπτυξη και με μεγαλύτερο σεβασμό στην δημοκρατία. Ωστόσο τις διαβεβαιώσεις του συμμερίστηκαν μόνο οι σοσιαλδημοκράτες και οι φιλελεύθεροι 

·         Η Ευρωπαϊκή Αριστερά ασφαλώς και δεν πείστηκε από τον κ. Γιούνκερ και φυσικά τον καταψήφισε.

Ο ρόλος και τα καθήκοντα του ΣΥΡΙΖΑ

Ο ΣΥΡΙΖΑ   αναλαμβάνει ένα εξόχως σημαντικό και πολυδιάστατο ρόλο ο οποίος καθορίζεται από πολιτικούς παράγοντες και δεδομένα τα οποία σχετίζονται με την πολιτική φάση που περνάει η Ελλάδα, αλλά και η Ευρώπη.

Είναι η μεγαλύτερη κοινοβουλευτική ομάδα της χώρας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και αποτελεί πολύ σημαντική δύναμη στο πλαίσιο της Ευρωομάδας της Αριστεράς GUE/NGL.

Παίζει ουσιαστικό ρόλο στο Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς το εύρος του οποίου υπερβαίνει κατά πολύ το όρια της  GUE/NGL. (40 Κόμματα και Οργανώσεις, 5 Συνέδρια στα 10 χρόνια από την ίδρυση του, με δίκτυα κατά ιδιαίτερο αντικείμενο. Ο σ. Τσίπρας είναι αντιπρόεδρος και υπήρξε ο επικεφαλής της Εκλογικής μάχης της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και φυσικά έχουμε τακτικά και αναπληρωματικά μέλη στην Εκτελεστική Επιτροπή.)

Έχει ουσιαστική συμβολή στο επιστημονικό ινστιτούτο του ΚΕΑ, το Tranform, όπου αυτήν την περίοδο κατέχει την θέση του Προέδρου.

Αποτελεί ουσιαστική δύναμη στο ευρωπαϊκό κίνημα AlterSummit.

Έχει παρουσία στο Συμβούλιο Περιφερειών της Ε.Ε. και

στο Συμβούλιο της Ευρώπης

Τούτων δεδομένων οφείλει να καταδεικνύει καθημερινά ότι  αποτελεί δύναμη που:

ñ  εφ' ενός μπορεί να αναλάβει την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας και

ñ  αφ' ετέρου μπορεί να εργαστεί για την ενότητα της αριστεράς στην Ευρώπη,

ñ  μπορεί να συμβάλει στην οικοδόμηση νέων πολιτικών και κοινωνικών συσχετισμών στην Ευρώπη.

ñ  Οφείλει επίσης να συμβάλει στην διαμόρφωση του πολιτικού και στρατηγικού σχεδίου που θα αποτελέσει την εναλλακτική πρόταση για τις μεγάλες και απολύτως αναγκαίες αλλαγές στην Ευρώπη.

Αν αναλογιστούμε το επίπεδο της συνείδησης  των λαών Ευρώπης, με δεδομένα μάλιστα τα έντονα φαινόμενα ευρωσκεπτικισμού, την συνείδηση για το είδος και το μέγεθος των πολιτικών και των κοινωνικών συγκρούσεων που συντελούνται και που θα οξύνονται στο μέλλον, αντιλαμβανόμαστε ότι το ευρωπαϊκό πεδίο αποτελεί ένα πεδίο πολύμορφων και πολύ σημαντικών πολιτικών και κοινωνικών αναμετρήσεων τις οποίες είμαστε υποχρεωμένοιδιεξάγουμε προς όφελος του λαού μας και όλων των λαών της Ευρώπης.

Σήμερα ο ελληνικός λαός από «πειραματόζωο» εφαρμογής του μνημονιακού καθεστώτος, γίνεται πόλος αντίστασης και νέας ελπίδας για όλους τους λαούς της Ευρώπης.

Αυτό το πραγματικό γεγονός  το οποίο  οι αντίπαλοί μας, μέσα και έξω από την Ελλάδα,  επιχειρούν να το απαξιώσουν, αποτελεί το νέο ποιοτικό χαρακτηριστικό της νέας περιόδου.

Ο δρόμος για την πολιτική ανατροπή άνοιξε.

Έχουμε συνείδηση ότι καθημερινά πρέπει  να κάνουμε όλο και περισσότερα.

Δεν παραγνωρίζουμε το φαινόμενο του ευρωσκεπτικισμού και την ενίσχυση της ακροδεξιάς σε ορισμένες χώρες. Αντίθετα, το γεγονός αυτό, μας δημιουργεί μια επιπλέον υποχρέωση να αποτρέψουμε την ενίσχυση του φασισμού και του ναζισμού στην Ευρώπη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε το ιστορικό προνόμιο, δια του προέδρου του Αλέξη Τσίπρα, να σηματοδοτήσει τις ιστορικές διαστάσεις που προσλαμβάνει ο αγώνας όλων  των δυνάμεων  της Ευρωπαϊκής Αριστεράς.

Προϋπόθεση γι' αυτό είναι  να ακυρώσουμε στην πράξη το σχέδιο των συντηρητικών και νεοφιλελεύθερων  δυνάμεων. Να διαλύσουμε την συνεργασία των ηγεσιών της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας με το νεοφιλελευθερισμό υπό την ηγεμονία της κυρίας Μέρκελ.

Εμείς έχουμε χρέος στο πλαίσιο του συνολικού μας σχεδίου, να ιεραρχήσουμε τα μεγάλα μέτωπα τα οποία απαιτούν άμεση αντιμετώπιση προκειμένου να σταματήσει η Ε.Ε να διολισθαίνει σε όλο και μεγαλύτερα αδιέξοδα.

·         Η Ειρήνη αποκτά άμεση προτεραιότητα καθώς πληθαίνουν οι εστίες θερμών αναμετρήσεων. Δυστυχώς η πολιτική της Ε.Ε. για άμυνα και ασφάλεια  μας επαναφέρει στα χρόνια του ψυχρού πολέμου και  μετατρέπει την Ε.Ε σε μία επιθετική δύναμη που υιοθετεί το δόγμα "άσκηση εξωτερικής πολιτικής με στρατιωτικά μέσα". Τα παραδείγματα των παρεμβάσεων στη Λιβύη , στο Μάλι, στη Συρία και τελευταία στην Ουκρανία, επιβεβαιώνουν την εμμονή στο παραπάνω  δόγμα που καθιερώθηκε με τη συνθήκη της Λισσαβόνας.

·         Απαιτείται η εκ νέου επαναδιατύπωση του Πολυετούς Δημοσιονομικού Πλαισίου (ΠΔΠ) διότι πρόκειται για ένα απαράδεκτο πλαίσιο. Είναι γνωστό, ότι μειώθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της Ε.Ε και βρίσκεται κάτω από το 1% του ΑΕΠ της Ε.Ε. Είναι έντονα ταξικό, με αποκορύφωση την ανυπαρξία πολιτικής για την ανεργία (διατίθενται 6 δις € για 28 χώρες σε επτά χρόνια) όταν είναι γνωστό ότι η ανεργία κινείται στην περιοχή του 12%. Προβλέπει μείωση των κοινωνικών δαπανών και μείωση των δαπανών για τη "σύγκλιση" σε ποσοστό 34%.

·         Οι  δομές που καθιερώνουν την οικονομική διακυβέρνηση των χωρών της ζώνης του euro διαμορφώνουν πολύ πιο ασφυκτικά πλαίσια ακόμη κι από αυτά που επέβαλαν τα μνημόνια και η τρόικα. Το ευρωπαϊκό εξάμηνο και η "αιρεσιμότητα" που έχει καθιερωθεί ως όρος, επιδιώκει να εντείνει τις πολιτικές της εσωτερικής υποτίμησης με ποινή τη στέρηση πόρων από το κοινοτικό ταμείο. Είναι γνωστό ότι όλη αυτή η δομή αποτελεί σχέδιο που εμπνεύστηκε ο Μερκελισμός, προκειμένου να υποχρεώσει της χώρες της ευρωζώνης στην εφαρμογή των ακρότατων δογμάτων του νεοφιλελευθερισμού. Επίσης είναι γνωστό ότι ανακύπτουν προβλήματα παραβίασης των συνθηκών, αλλά και της εθνικής κυριαρχίας των κρατών-μελών.

·         Οι συνομιλίες για τη συμφωνία εμπορίου και επενδύσεων με τις ΗΠΑ, γνωστή ωςTTIP προχωρούν με αδιαφάνεια και από όσα έχουν γίνει γνωστά, ενταφιάζει ότι έχει κατακτηθεί από τους λαούς της Ευρώπης, στο πεδίο των εργασιακών δικαιωμάτων, των κοινωνικών κατακτήσεων , στο πεδίο της προστασίας του περιβάλλοντος και στο πεδίο της  Δημοκρατίας. Ήδη έχει ολοκληρωθεί η δεύτερη φάση των διαπραγματεύσεων και πάρα τις σοβαρές αντιδράσεις και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, η ηγεσίες των ΗΠΑ και της Ε.Ε. προχωρούν στην  Τρίτη και κατά τα φαινόμενα τελευταία φάση.  

·         Η μεταναστευτική πολιτική παράγει φαινόμενα σαν αυτά που γνωρίσαμε τον τελευταίο καιρό στη Λαμπεντούζα και στο Αιγαίο. Είναι μια πολιτική που είναι παγιδευμένη στην αντίληψη "Ευρώπη – φρούριο" η οποία αντιμετωπίζει τα θύματα της πείνας και των πολέμων που προκαλούν οι μεγάλες δυνάμεις, ως "εισβολείς".

·         Το τελευταίο διάστημα επανέρχεται το αίτημα της ανεξαρτησίας από εθνότητες μέσα στα κράτη μέλη της Ε.Ε.. Ο ΣΥΡΙΖΑ σέβεται απολύτως  την δημοκρατικά εκφρασμένη βούληση των λαών.  Εκτιμά ωστόσο ότι το σύνολο των λαών της Ε.Ε. και συνολικότερα της Ευρώπης έχει ιδιαίτερο συμφέρον και ιστορικό χρέος να υπηρετήσει ένα συνολικό αντινεοφιλελεύθερο σχέδιο, δεδομένου ότι το ευρωπαϊκό τοπίο παρουσιάζει μεγάλη αλληλεξάρτηση και οι εξελίξεις επηρεάζουν όλους τους λαούς.    ΟΙ πιθανές αλλαγές συνόρων δεν μπορούν να ανακόψουν αυτόν τον μεγάλο βαθμό αλληλεπίδρασης. Επί πλέον οι αλλαγές συνόρων μόνο με δημοκρατικά εκφρασμένη βούληση των λαών και με αμοιβαία αποδοχή των αποτελεσμάτων μπορεί να ανακόψει ανεπιθύμητες συγκρούσεις και αντίστοιχες ανθρωποθυσίες. 

·         Η απόλυτα νόμιμη αξίωση του Ελληνικού λαού για την ηθική, πολιτική και οικονομική αναγνώριση , εκ μέρους της Γερμανίας, τόσο για πολεμικές αποζημιώσεις, όσο και για την επιστροφή του κατοχικού – αναγκαστικού δανείου.

·         Τελευταίο αλλά όχι έσχατο μέτωπο είναι το μέτωπο της δημοκρατίας. Δεν είναι μόνο το μικρό ποσοστό συμμετοχής στην κορυφαία δημοκρατική διαδικασία που είναι οι εκλογές (ποσοστό συμμετοχής στην Σλοβακία 13% και στην Τσεχία 19%), είναι οι αντιδημοκρατικές δομές της οικονομικής διακυβέρνησης, είναι τα μνημόνια και οι Τρόικες, είναι η ουσιαστική κατάργηση της διαβούλευσης μεταξύ ισοτίμων μελών,   δεδομένου ότι έχει επικρατήσει η ηγεμονία της γερμανικής συντηρητικής κυβέρνησης. Είναι τέλος η ίδια η δομή της "Διακρατικής Διακυβέρνησης" της Ε.Ε. που όλο και περισσότερο καταργεί την διάκριση των εξουσιών και την ισοτιμία των μελών.

Άμεσοι στόχοι

Στο πλαίσιο αυτών των εκτιμήσεων είναι αναγκαίο αλλά και επείγον να παλεψουμε μέσα και έξω από τους θεσμούς για την  πραγματοποίηση στόχων όπως:

1.      Ευρωπαϊκή διάσκεψη για το χρέος και λύση για την Ελλάδα, αντίστοιχη με αυτή που εφαρμόστηκε για τη Γερμανία το 1953 (διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους και εφαρμογή ρήτρας ανάπτυξης για την αποπληρωμή του υπολοίπου . Το μέτρο αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ το εντάσσει στο συνολικό του πρόγραμμα για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, ωστόσο αφορά το σύνολο των χωρών της Ευρώπης, καθώς θέτει επί τάπητος ένα από τα πιο σοβαρά προβλήματα της Ε.Ε

2.      Η διακοπή των διαπραγματεύσεων για την ΤΤΙΡ με στόχο την ακύρωση της.

3.      Η Ενίσχυση των ευρωπαϊκών προγραμμάτων για την αντιμετώπιση της ανεργίας και την προστασία της απασχόλησης.

4.       Το Σύμφωνο Εταιρικής Σχέσης (ΣΕΣ), πρώην (ΕΣΠΑ), μπορεί να αποτελέσει έναν από τους μηχανισμούς χρηματοδότησης για την ανάπτυξη στη χώρα μας. Θα πρέπει όμως στο πλαίσιο της προσπάθειας για την ενίσχυση της εσωτερικής ζήτησης να συνεχίστούν οι προσπάθειες για ενα σημαντικά αυξημένο προϋπολογισμό της Ε.Ε. και φυσικά αυξημένο  προϋπολογισμό δημοσίων επενδύσεων της Ελλάδας. Προϋπόθεση για κάτι τέτοιο είναι ο κρατικός μηχανισμός να ανασυγκροτηθεί, να λειτουργήσει με διαφάνεια και με δημοκρατικό έλεγχο, απαλλαγμένος από φαινόμενα διαφθοράς και διαπλοκής. Επίσης προϋπόθεση είναι να ενταχθεί σε ένα σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας στο πλαίσιο των προτεραιοτήτων που θα σχεδιαστούν από την δημοκρατικά εκλεγμένη Κυβέρνηση της Αριστεράς με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ.

5.      Η Αποτροπή σχεδίων για ειδικές οικονομικές ζώνες.

6.      Η Ανάδειξη της Ευρώπης και της Ε.Ε ως γεωπολιτικού χώρου που θα συμβάλει στην ισότιμη συνεργασία, στην παγκόσμια ειρήνη και στη διευθέτηση των διαφορών με ειρηνικά μέσα.

7.      Η Προώθηση ενός νέου στρατηγικού σχεδίου το οποίο θα περιλαμβάνει και τη Ρωσία στο πλαίσιο της στρατηγικής για την ειρήνη, τη συνεργασία και την ανάπτυξη, με ταυτόχρονη ανάπτυξη ισότιμων σχέσεων με τις ΗΠΑ, με τις χώρες των BRICS και τις χώρες της Λατινικής Αμερικής. Η Ευρώπη οφείλει να κατανοήσει ότι βρισκόμαστε ήδη σε νέο παγκόσμιο τοπίο. Η πολιτική χρεωκοπία του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας οδήγησαν στην ίδρυση εκ μέρους των BRICS της δικής τους "Παγκόσμιας Τράπεζας" με αρχικό κεφάλαιο 100 δις.

8.      Η Κατάργηση της συμφωνίας Δουβλίνο ΙΙ και ΙΙΙ και συγκρότηση νέας μεταναστευτικής πολιτικής, που θα αναγνωρίζει τα δικαιώματα των μεταναστών και το μεταναστευτικό πρόβλημα ως συλλογικό και συνολικό πρόβλημα της Ε.Ε. ως σύνολο.

9.      Η Απαίτηση της Ελλάδας για επιστροφή από την Γερμανία του κατοχικού αναγκαστικού δανείου και εκπλήρωση της υποχρέωσης της για τις πολεμικές αποζημιώσεις.

10.  Η Ανάδειξη του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου ως του θεσμού από τον οποίο ασκείται κατά κύριο λόγο η νομοθετική πρωτοβουλία.

11.  Η Ενίσχυση της διαδικασίας των Συλλογικών Διαπραγματεύσεων σε Ευρωπαϊκό και σε Εθνικό Επίπεδο.

12.  Η Ενίσχυση του ρόλου των Ευρωπαϊκών Κομμάτων και των Ευρωπαϊκών Κινημάτων ως θεμελιώδεις παράγοντες για την λειτουργία της Δημοκρατίας.

13.  Η Σύνταξη μιας νέας "Χάρτα Θεμελιωδών Δικαιωμάτων" απαλλαγμένη από τις νεοφιλελεύθερες δοξασίες με υποχρεωτική εφαρμογή της σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.

Οι άξονες αυτοί, αποτελούν μέρος του συνολικού πολιτικού μας σχεδίου, το οποίο,  επιδιώκουμε να το συνδιαμορφώνουμε βήμα – βήμα με τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς στην Ευρώπη προκειμένου να συγκροτήσουμε ένα ευρωπαϊκό πολιτικό και κοινωνικό κίνημα, ικανό να σταματήσει το νεοφιλελεύθερο σχέδιο και να ανοίξει το δρόμο για την Ευρώπη των Λαών, την Ευρώπη της Δημοκρατίας, της Ειρήνης, της κοινωνικής Δικαιοσύνης, της προστασίας του περιβάλλοντος και του σεβασμού στις πολιτισμικές, στις θρησκευτικές και στις προσωπικές επιλογές κάθε Ευρωπαίου πολίτη.

Κάθε τμήμα και το δικό του σχέδιο δράσης  για την Δημοκρατική Επανίδρυση της Ευρώπης

Τα τμήματα του κόμματος επιφορτίζονται στις νέες συνθήκες να συμβάλλουν ώστε η Ευρωπαϊκή Αριστερά να επικαιροποιήσει το πολιτικό της σχέδιο για την Δημοκρατικήεπανίδρυση της Ευρώπης.

Στο προηγούμενο  διάστημα πραγματοποιήθηκαν κοινές δράσεις κοινωνικών δυνάμεων , όπως η Πανευρωπαϊκή απεργία , η δράση του Transform, το Alter Summit, κλπ.

Ο σ. Αλέξης Τσίπρας με την  ιδιότητα του υποψηφίου για την Προεδρία της Κομισιόν και άλλα στελέχη του κόμματος πραγματοποίησαν προεκλογική εκστρατεία στις περισσότερες χώρες της Ε.Ε. Επίσης ο Πρόεδρος του ΚΕΑ και τα άλλα στελέχη του Προεδρείου και της Ε.Ε. του ΚΕΑ πραγματοποίησαν σε όλες σχεδόν τις χώρες της Ε.Ε. προεκλογικές δράσεις.

Τα γεγονότα  αυτά επιβεβαιώνουν ότι η Ευρωπαϊκή Αριστερά όλο και με μεγαλύτερη σαφήνεια αναδεικνύει την ανάγκη για την δημιουργία του «Ενιαίου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού και Δημοκρατικού Δημόσιου χώρου».

Τα στελέχη μας στο ΚΕΑ πρέπει να συμβάλλουν ώστε το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς (Κ.Ε.Α.)  να επεξεργαστεί το συνολικό πολιτικό σχέδιο για την «δημοκρατική επανίδρυση της Ευρώπης», ένα πολιτικό σχέδιο που θα ερμηνευτεί από τους λαούς της Ευρώπης ως η «Επανάσταση της Δημοκρατίας».

Το καθήκον αυτό γίνεται όλο και πιο επείγον, με δεδομένο ότι:

·         προχωρούν με ταχύτητα οι διαπραγματεύσεις για την ΤΤΙΡ.  Αυτή η συμφωνία εκτός των όσων έχουμε ήδη επισημάνει σε σχέση με τα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα , σε σχέση με τις αρνητικές συνέπειες στο περιβάλλον επικαιροποιεί τα διλήμματα : Οικονομία ή Πολιτική, Δικτατορία των Αγορών ή Δημοκρατία.

·         και οι μεγάλες πολεμικές εντάσεις επιβεβαιώνουν ότι η Ευρώπη των Λαών, η δική μας Ευρώπη δεν μπορεί παρά να είναι η Ευρώπη της Ειρήνης. 

Το «Τρανσφόρμ» και το ίδρυμα «Ν. Πουλαντζάς» πρέπει άμεσα να αναδειχθούν τα θερμοκήπια που θα μας εξοπλίσουν θεωρητικά και με επιστημονική θεμελίωση για την αναγκαιότητα  του πολιτικού σχεδίου της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Έχουμε ανάγκη  από θεωρητικές επεξεργασίες τόσο  την ανασυγκρότηση της Οικονομικής και παραγωγικής βάσης και την  κατάργηση των νεοφιλελεύθερων δογμάτων , όσο  και την ανάδειξη ενός νέου Ευρωπαϊκού Πολιτικού Εποικοδομήματος.  Η πρότασή μας να αναδεικνύεται ως κοινωνικά δίκαιη, σε μία Ευρωπαϊκή δημοκρατική κοινωνική συγκρότηση και η Ευρώπη καθιερώνεται ως μία παγκόσμια δύναμη ειρήνης και συνεργασίας.

Η Ευρωομάδα του ΣΥΡΙΖΑ στο πλαίσιο της GUE/NGL να λειτουργήσει ως Αριστερή   Αντιπολίτευση μέσα στο Ευρωκοινοβούλιο, αξιοποιώντας τις δυνατότητες που δίνει ο θεσμός.  Να  ασκήσουμε  αποτελεσματικό έλεγχο στα κέντρα εξουσίας, να αποκαλύπτουμε τους δεσμούς τους με τα οικονομικά Lobbies .  Είναι γεγονός πως ο χαρακτήρας της GUE/NGL (Ευρωπαϊκή Ενωμένη Αριστερά/ Βόρεια Πράσινη Αριστερά) δεν επιτρέπει την κοινή επεξεργασία εννιαίου στρατηγικού και πολιτικού σχεδιασμού.  Επιτρέπει όμως, την σύμπλευση σε ένα ευρύ πεδίο κοινών στόχων ως Αριστερή Αντιπολίτευση.

Με δεδομένους αυτούς τους περιορισμούς καθίσταται αναγκαίο, η Ευρωομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, να ενισχύσει την συνεργασία της με τους Ευρωβουλευτές των κομμάτων του ΚΕΑ και με την Ε.Ε. του ΚΕΑ, παράλληλα με την δράση της στο πλαίσιο της GUE/NGL. Η συνεργασία αυτή θα της επιτρέψει, αφ' ενός να κινηθεί και μέσα στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες που αναπτύσσονται σε όλη την Ευρώπη  και σε άλλες Ηπείρους και αφ' ετέρου να αγωνιστεί για την μετατροπή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ως του βασικού νομοθετικού σώματος.  Να συμβάλει στην δημοκρατική ανασύνθεση και λειτουργία του και στην ανάδειξή του ως το «Κοινοβούλιο των λαών της Ευρώπης».

Στην ίδια λογική η Ευρωομάδα και η κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ στο Ελληνικό Κοινοβούλιο να ενισχύσουν την συνεργασία τους, ώστε το μεν κοινοβούλιο της χώρας να μην αποτελεί παθητικό δέκτη προειλημμένων αποφάσεων από τα Ευρωπαϊκά Όργανα. Από κοινού οι δύο ομάδες μας να συμβάλλουν στην αναβάθμιση της λειτουργίας και της νομοθετικής συνεργασίας του Εθνικού με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Έχουμε ακόμη την δυνατότητα να αξιοποιήσουμε το Parlacon του Κ.Ε.Α., ώστε όλες μαζί οι κοινοβουλευτικές δυνάμεις  του ΚΕΑ και κάθε ομάδα στη χώρα της, να προωθήσουμε αυτό το μεγάλο στόχο παράλληλα με τις παρεμβάσεις μας στα επίκαιρα ζητήματα κάθε χώρας.

Οι δυνάμεις μας που συμμετέχουν στην Επιτροπή Περιφερειών της Ε.Ε. πρέπει να εντείνουν τις προσπάθειές τους ώστε να συγκροτηθούν μέσα στο πλαίσιο αυτό οι δυνάμεις της Αριστεράς ως ενιαία ομάδα σε μία προσπάθεια όχι μόνο Αριστερής Αντιπολίτευσης, αλλά και ενίσχυσης του ρόλου των περιφερειών στην προοπτική της ανάπτυξης υπέρ των λαών.

Οι δυνάμεις στο Συμβούλιο της Ευρώπης έχουν την δυνατότητα όχι μόνο να συσπειρώσουν δυνάμεις της Αριστεράς, αλλά με δεδομένο το χαρακτήρα αυτού του Συμβουλίου αλλά και με συνείδηση των δυσμενών πολιτικών στσχετισμών, να επιχειρήσουν ευρύτατες συσπειρώσεις που θα είναι ιδιαίτερα χρήσιμες στις αναμετρήσεις οι οποίες  είναι  μπροστά μας τόσο για την Ανατροπή στην Ελλάδα, όσο και στην μάχη για την επανίδρυση της Ευρώπης.

Οι δυνάμεις στα κινήματα έχουν συμβάλλει ουσιαστικά στην δημιουργία της συνείδησης για το κοινό μέλλον των λαών της Ευρώπης. Έχουν συμβάλλει ώστε να αναδειχθούν τα μεγάλα ηθικά, πολιτικά και αξιακά προτάγματα της Ευρώπης των λαών, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της Ειρήνης. Οφείλουμε να εντείνουμε τις προσπάθειες μας για να κρατήσουμε ζωντανή την  δράση των πανευρωπαϊκών κινημάτων.

Ειδικότερα, τα στελέχη μας στο μαζικό εργατικό κίνημα με τις ενωτικές προσπάθειές τους, τόσο μέσα από το δίκτυο συνδικαλιστών του ΚΕΑ, όσο και σε επικοινωνία με τα Ευρωπαϊκά Συνδικάτα αλλά και Εθνικά Συνδικάτα άλλων χωρών, μπορούν να συμβάλλουν ώστε η Εργατική Τάξη της Ευρώπης να κάνει ουσιαστικά αισθητή την παρουσία της και να διεκδικήσει ρόλο στην πορεία  για την αλλαγή της Ευρώπης.

Η Επιτροπή Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Ελληνικής Βουλής φυτοζωεί, ως αποτέλεσμα της πολιτικής πρακτικής που εφαρμόζουν διαχρονικά οι Κυβερνήσεις, να την χρησιμοποιούν ως επικυρωτικό – διακοσμητικό Όργανο.

Οφείλουμε να επεξεργαστούμε μαζί κοινοβουλευτική και ευρωκοινοβουλευτική ομάδα  του ΣΥΡΙΖΑ πρωτοβουλίες που θα ενισχύουν το ρόλο τους

Αυτή η κατάσταση πρέπει να αλλάξει αξιοποιώντας το γεγονός ότι είμαστε η μεγαλύτερη  εθνική δύναμη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και διεκδικώντας να έχουμε πιο ουσιαστική παρουσία στους θεσμούς που εκπροσωπούν την Ε.Ε. στη χώρα μας.

Τα τμήματα του Κόμματος

Όλα τα τμήματα του κόμματος οφείλουν να εντάξουν την ευρωπαϊκή διάσταση στις επεξεργασίες και στις προτάσεις τους, να επικοινωνήσουν δια μέσου της ευρωομάδας μας με τις αντίστοιχες επιτροπές στο Ευρωκοινοβούλιο. Να λειτουργήσουν μέσα στα αντίστοιχα δίκτυα του ΚΕΑ και όπου δεν υπάρχουν να ενεργοποιηθούμε ώστε να συγκροτηθούν.

Για παράδειγμα είναι σκόπιμο να αναφερθούν μερικά τμήματα όπως:

ñ  Το Τμήμα Ενέργειας το οποίο πρέπει να συνδυάσει το συνολικό εθνικό σχέδιο με τις ανακατατάξεις που συντελούνται στο ευρύτερο γεωπολιτικό χάρτη ενέργειας.

ñ  Το Τμήμα Αγροτικής Πολιτικής εκτός από την αξιοποίηση των υφισταμένων δυνατοτήτων να συμβάλει στην ανάπτυξη πανευρωπαϊκού κινήματος ικανού να πιέσει για την ριζική αλλαγή  της κοινής Αγροτικής και Αλιευτικής Πολιτικής της Ε.Ε. 

ñ  Η Ομάδα Παρακολούθησης του ΣΕΣ (ΕΣΠΑ) να επεξεργαστεί το πλαίσιο των αναγκαίων αλλαγών και να εντείνει την εκπόνηση και παρακολούθηση των προγραμμάτων για την απορρόφηση των πόρων που δικαιούται η χώρα.

ñ  Δεν είναι αναγκαίο να αναφερθεί το σύνολο των τμημάτων σημαντικό είναι να σχεδιάζουν παίρνοντας υπ' όψη τους ότι η θέση της χώρας στην Ε.Ε. αφορά το σύνολο σχεδόν των δράσεων και των επί μέρους πολιτικών  τις οποίες πρέπει να σχεδιάσουμε και να προωθήσουμε.

Η νομική Ομάδα  για την παρακολούθηση του Νομοθετικού πλαισίου της Ε.Ε. Είναι αναγκαία αφ' ενός κωδικοποίηση του συνολικού θεσμικού και νομικού πλαισίου της Ε.Ε., η παρακολούθηση των αλλαγών που συντελούνται, η αξιοποίηση του όπου είναι δυνατόν και τελικά η συμβολή της ομάδας στην σύνταξή μιας ολοκληρωμένης πρότασης για την δημοκρατική επανίδρυση των θεσμών και των δομών της Ευρώπης.

*Συντονιστής Ευρωπαϊκής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ

γράφει ο Κλέαρχος Τσαουσίδης

Ο βουλευτής της ΔΗΜ.ΑΡ., Γιάννης Πανούσης, έθεσε τις προάλλες ένα ωραίο ερώτημα σχετικά με την πιθανολογούμενη κάθε τόσο αναρρίχηση του προέδρου του, Φώτη Κουβέλη, στο ανώτατο πολιτειακό αξίωμα.

«Πώς -ρώτησε ο πανεπιστημιακός καθηγητής- θα υπογράφει ο κ. Κουβέλης ως Πρόεδρος, νόμους που καταψήφισε το κόμμα του;».

Έλα ντε!

Μιαν απάντηση έδωσε έμμεσα ο ίδιος λέγοντας ότι μόνον αν επανέλθει το κόμμα του (η ΔΗΜ.ΑΡ.) στην κυβέρνηση, μπορεί να γίνει αυτό, ασχέτως αν ο ίδιος ο κ. Πανούσης δεν συμφωνεί στην παλιννόστηση.

Ο κ. Πανούσης μού είναι πολύ συμπαθής χωρίς να τον γνωρίζω. Το γεγονός ότι επασόκισε επί μακρόν δεν με αφορά.

Αλλά καλέ μου άνθρωπε, συναγωνιστή (αν μου το επιτρέπετε): επί έναν χρόνο η ΔΗΜ.ΑΡ. ψήφιζε ό,τι πλάσαραν Σαμαράς - Βενιζέλος, αντίθετο με τις διακηρυγμένες προεκλογικά και μετεκλογικά αρχές της, ανεχόταν να γελοιοποιούν τους υπουργούς που επέλεξε (τον κ. Ρουπακιώτη κυρίως, ο άλλος έπαιζε την τυφλόμυγα) και αναρωτιέστε τώρα πώς θα υπογράφει ο Φώτης Κουβέλης αυτά που δεν ψήφισε η ΔΗΜ.ΑΡ.;

Υποτίθεται ότι η ΔΗΜ.ΑΡ. μπήκε σε μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας και κατήντησε σωτήρας του θλιβερού δίδυμου. Από όσα συμφωνήσανε δεν υλοποιήθηκε ούτε το ένα χιλιοστό και στο τέλος της τα έριξαν κιόλας. Τη ΔΗΜ.ΑΡ. εγκάλεσαν για αναξιοπιστία τα δημοσιογραφικά χαλκεία!

Ακόμη και την απλή αναλογική τη θυμήθηκε η ΔΗΜ.ΑΡ., αφού έφυγε από την κυβέρνηση και την πέταξε τόσα αδέξια στην αρένα που όλοι εννόησαν ποιους στόχευε (τον ΣΥΡΙΖΑ φυσικά).

Θεωρώ την πλειοψηφία των ψηφοφόρων της ΔΗΜ.ΑΡ. έντιμους ανθρώπους, ειδικά αυτούς που την ψήφισαν και στις ευρωεκλογές. Δεν μπορώ να πω το ίδιο για πλείστα ηγετικά στελέχη, βουλευτές και διορισμένους -με ποσόστωση!- σε κρατικούς οργανισμούς («αμισθί» αλλά με γενναίες αποζημιώσεις) που ξέχασαν να παραιτηθούν.

Ειδικά εκτιμώ τον λόγο και την παρουσία του κ. Πανούση. Και πιστεύω ότι προσπαθεί να κρατήσει τους συναγωνιστές του (από τον πρώτο ώς τον τελευταίο) εκεί που ο τίτλος τους κόμματός τους ορίζει: στην Αριστερά.

Αν θέλει, λοιπόν, ας κάνει ένα πείραμα: να δηλώσει ότι ψηφίζει τον κ. Κουβέλη για Πρόεδρο της Δημοκρατίας αρκεί να καταργηθεί αύριο ο ΕΝΦΙΑ (όπως απαιτεί εξάλλου το κόμμα του) και να ψηφιστεί ώς τις 15 Σεπτεμβρίου το αντιρατσιστικό σ/ν Ρουπακιώτη... ως προαπαιτούμενο. Κάθε συνεργασία έχει αμοιβαίες παραχωρήσεις ή όχι; Γνωρίζει το ίδιο καλά με μένα ότι δεν πρόκειται ούτε απάντηση να λάβει.

Να μιλάμε όμως στα ίσα: - Ποια ΔΗΜ.ΑΡ. θα υπάρχει, αν φύγει ο κ. Κουβέλης από πρόεδρός της και κρυφτεί στην Ηρώδου Αττικού;

Ως τον άλλο μήνα, δυο ακόμη τρεις βουλευτές της θα βρουν φιλόξενα μαξιλάρια στην πλατιά Κεντροαριστερή (με ολίγη από Δεξιά) παράταξη. Αν παραιτηθεί ο κ. Κουβέλης για να τεθεί στη βάσανο της εκλογής από την παρούσα Βουλή ως νέος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ποια ΔΗΜ.ΑΡ. θα έχει απομείνει τον Απρίλη του 2015 για να καταψηφίζει στη Βουλή τα κυβερνητικά σχέδια νόμου;

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν απαίτησε ποτέ από την ελληνική κυβέρνηση τη μερική ή πλήρη ιδωτικοποίηση δημοσίων εταιρειών, τόνισε η Κομισιόν απαντώντας σε ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Γιώργου Κατρούγκαλου σχετικά με την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ. Η απάντηση αυτή της Κομισιόν αφήνει έκθετη την κυβέρνηση Σαμαρά, η οποία ισχυριζόταν διαρκώς την ανάγκη εναρμόνισης με το κοινοτικό δίκαιο την περίοδο που συζητιόταν το νομοσχέδιο για τη "μικρή ΔΕΗ".
"Η οδηγία 2009/72/ΕΚ για την ηλεκτρική ενέργεια αποσκοπεί στην απελευθέρωση του τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας και την εισαγωγή του ανταγωνισμού μέσω, μεταξύ άλλων, του διαχωρισμού των διαχειριστών των συστημάτων μεταφοράς από τις κάθετα ολοκληρωμένες επιχειρήσεις" τονίζει η Κομισιόν μέσω του επιτρόπου Σ. Κάλλας. Ωστόσο, ξεκαθαρίζει πως "η οδηγία σε καμία περίπτωση δεν απαιτεί τη μερική ή πλήρη ιδιωτικοποίηση δ
ημόσιων εταιρειών".

Γιώργος Κατρούγκαλος: Να σταματήσει η διαδικασία εκποίησης της ΔΕΗ

"Η κυβέρνηση οφείλει να σταματήσει κάθε διαδικασία πώλησης της μεγαλύτερης ηλεκτρικής εταιρείας της χώρας, μιας κερδοφόρας και υψηλού στρατηγικού τομέα επιχείρησης" τόνισε ο Γ. Κατρούγκαλος. Επιπλέον, σχολίασε πως η συγκεκριμένη απάντηση της Κομισιόν "εκθέτει την ελληνική κυβέρνηση και στην Ευρώπη, για ακόμη μια φορά, καθώς κάθε πολιτική της απόφαση επιδιώκει να την αιτιολογήσει με τη δικαιολογία τής 'άνωθεν εντολής'".

Τη διατύπωση ενός νέου αφηγήματος, με στόχο την απόσπαση της συναίνεσης ή τουλάχιστον της ανοχής των υποτελών κοινωνικών τάξεων, επιχειρεί το τελευταίο διάστημα το εγχώριο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο.
Βασικά στοιχεία του νέου «παραμυθιού» είναι τα εξής: α) σύντομα τελειώνουμε με τις αυστηρές επιτηρήσεις και τα μνημόνια και γινόμαστε σταδιακά μια «κανονική» χώρα και β) από το 2015 θα ξεκινήσει η εφαρμογή ενός νέου αναπτυξιακού προγράμματος με στόχο την ανάκτηση των απωλειών στο παραγόμενο προϊόν και το εισόδημα το αργότερο μέχρι το 2021, οπότε και συμπληρώνονται 200 χρόνια από την ελληνική επανάσταση.
Έτσι μετά τους «εθνικούς στόχους» της ένταξης στην ΟΝΕ και της διεξαγωγής των ολυμπιακών αγώνων, η εγχώρια αστική τάξη θέτει ένα νέο ορόσημο, αυτό του 2021, προκειμένου να ζητήσει την υπομονή και την κατανόηση των υποτελών τάξεων. Τώρα, όμως, η κατάσταση είναι τελείως διαφορετική σε σύγκριση με εκείνες τις εποχές, καθιστώντας πιο δύσκολο το εγχείρημα των εξουσιαστών.
Η επίπλαστη ευμάρεια που υπήρχε πριν μερικά χρόνια, η οποία και δημιουργούσε το περιβάλλον για τις απαραίτητες συναινέσεις, κατέρρευσε σαν τραπουλόχαρτο χωρίς να φαίνεται κάποιο φως στο τούνελ όπως έδειξαν τα εκκαθαριστικά του ΕΝΦΙΑ και οι πληροφορίες περί αυξήσεων του ΦΠΑ σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες. Επιπλέον υπάρχει ένα ακόμη… μικρό προβληματάκι: η τρόικα και οι γενικότερα οι πιστωτές δεν έχουν καμία διάθεση να άρουν την επιτήρηση καθώς θέλουν να είναι σίγουροι ότι θα εφαρμοστούν κατά γράμμα οι νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις και παράλληλα να λάβουν μέρος στο μεγάλο φαγοπότι με τα φιλέτα του δημοσίου. Ενδεχομένως θα κάνουν κάποιες παραχωρήσεις και δωράκια στην κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, εξάλλου δικά τους παιδιά είναι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα τους αφήσουν ελεύθερο το πεδίο.
Ήδη η τρόικα έχει υποβαθμίσει τη σημασία των επικείμενων συζητήσεων στο Παρίσι ενώ δεν φαίνεται διατεθειμένη να κάνει πίσω σε ζητήματα όπως η κάλυψη του δημοσιονομικού κενού για το 2015, το οποίο μπορεί να φτάσει και τα 2 δις. ευρώ ή 1% του ΑΕΠ χωρίς μάλιστα να υπολογίζεται το κόστος που θα προκαλέσουν τόσο οι αναδρομικές αυξήσεις στους ένστολους όσο και οι σχεδιαζόμενες φοροελαφρύνσεις. Επίσης η τρόικα πολύ δύσκολα θα άρει τις απαιτήσεις της για αλλαγές στα εργασιακά και το ασφαλιστικό καθώς θεωρούνται διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, δηλαδή το ευαγγέλιο των νεοφιλελεύθερων ανά τον κόσμο.
Στο μόνο που ελπίζει η συγκυβέρνηση είναι μήπως ευνοηθεί από την επίδραση γενικότερων εξελίξεων που λαμβάνουν χώρα στον ευρωπαϊκό χώρο, όπως για παράδειγμα το υπό εκκόλαψη μέτωπο Γαλλίας και Ιταλίας με στόχο τη χαλάρωση της λιτότητας και τη διοχέτευση περισσότερων κονδυλίων στην αναπτυξιακή διαδικασία σε συνδυασμό με την πρόθεση της ΕΚΤ να χρηματοδοτήσει τις ευρωπαϊκές τράπεζες προκειμένου να αυξηθεί η ρευστότητα στη γηραιά ήπειρο. Αλλά όταν είσαι προσδεμένος στο άρμα της Μέρκελ και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών κανείς και τίποτα δεν μπορεί να σε σώσει…

Με 8 μονάδες διαφορά προηγείται στην πρόθεση ψήφου ο ΣΥΡΙΖΑ(25,8%) έναντι της ΝΔ(17,7%) που σημειώνει εντυπωσιακή πτώση, αποτέλεσμα και του φιάσκου του ΕΝΦΙΑ, όπως προκύπτει από άλλες ερωτήσεις της πρώτης δημοσκόπησης μετά το καλοκαίρι. Πολύ χαμηλά ποσοστά για ΠΑΣΟΚ (3%), Ποτάμι (2,3%), ΚΚΕ (3,5%) ΑΝΕΛ (2,5%). Σταθερή η Χρυσή Αυγή με ποσοστό 8,7%. Το Tvxs.gr συνεχίζει την συνεργασία του με την Palmos Analysis, που προσέγγισε καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη εταιρεία δημοσκοπήσεων τα αποτελέσματα των εκλογών του Μαΐου.

Του Ν. ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*
Στις 15 Σεπτέμβρη του 2008 κατέρρευσε η «Lehman Brothers». Επρόκειτο για ένα τραπεζικό «κραχ» στο έδαφος των ΗΠΑ το οποίο αποτέλεσε τη με βροντώδη τρόπο εκδήλωση της οικονομικής κρίσης που έκτοτε αγκαλιάζει ολόκληρο τον καπιταλιστικό κόσμο.
Πώς αντέδρασε το αμερικανικό πολιτικό σύστημα της πλουτοκρατίας στην κατάρρευση της «Lehman Brothers»; Ανοιξε τους κρουνούς των δημόσιων ταμείων και έκτοτε εφαρμόζει το... «σοσιαλισμό» των ιμπεριαλιστών: Εχει «κοινωνικοποιήσει» μέχρι σεντς τις ζημιές των τραπεζών και των μονοπωλίων και τις έχει φορτώσει στις πλάτες του αμερικανικού λαού. Το ενάρετο αυτό πολιτικό σχέδιο εφαρμόστηκε στην αρχή από τον επικεφαλής του υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ, τον κύριο Πόλσον (επί Μπους). Συνεχίστηκε με αντίστοιχη ένταση, πάθος και ρυθμό ταπό τον διάδοχό του του στην ίδια θέση, τον κύριο Γκάιτνερ (επί Ομπάμα).
Σημείωση: Τόσο ο Ρεπουμπλικανός υπουργός Οικονομικών Πόλσον, όσο και ο Δημοκρατικός υπουργός Οικονομικών Γκάιτνερ, που ανέλαβαν να σώσουν την Αμερική από την απληστία των τραπεζών, πριν γίνουν υπουργοί, ήταν τραπεζίτες... Ο πρώτος ήταν πρόεδρος της γνωστής και μη εξαιρετέας «Goldman Sachs». Ο δεύτερος ήταν επικεφαλής της Ομοσπονδιακής Τράπεζας της Νέας Υόρκης.

*

Η κυβέρνηση της Ισπανίας υπό τον Ραχόι ήρθε στην εξουσία το Νοέμβρη του 2011. Κέρδισε τις εκλογές στο όνομα της αντιμετώπισης της κρίσης. Τα αποτελέσματα για το λαό της Ισπανίας είναι γνωστά. Η χώρα βουλιάζει μετά από τη διαρκή τροφοδότηση των ζημιογόνων τραπεζών και των μονοπωλίων της Ισπανίας με δισεκατομμύρια ευρώ σε «πακέτα» και ενισχύσεις, που εκτινάσσουν το δημόσιο χρέος και τα δημόσια ελλείμματα.
Σημείωση: Οπως παντού έτσι και στην Ισπανία, οι «αξίες» που συναπαρτίζουν το σινάφι του παγκόσμιου κατεστημένου, δεν πάνε χαμένες. Απόδειξη: Εκείνος που επελέγη να σώσει την Ισπανία από την απληστία των τραπεζών, εκείνος στον οποίο ανατέθηκε το υπουργελίο Οικονομίας από τον Ραχόι ήταν ο κ. Λουίς ντε Γκίντος. Το απίθανο: Πρόκειται για τον κύριο που είχε διατελέσει πρόεδρος – τόσο για την Ισπανία όσο και την Πορτογαλία - της «Lehman Brothers»! Της τράπεζας, δηλαδή, που στις 15 Σεπτέμβρη του 2008 κατέρρευσε στις ΗΠΑ, και ήταν ακριβώς η κατάρρευση της συγκεκριμένης τράπεζας, που λειτούργησε ως ντόμινο και αποτέλεσε την παγκόσμια «καμπάνα» εκδήλωσης της καπιταλιστικής κρίσης! Ενας τραπεζίτης, λοιπόν, και στην Ισπανία...

*

Όταν η κρίση χτύπησε με ένταση την πόρτα της Ιταλίας, όλα λειτούργησαν «ρολόι». Στο όνομα - τι άλλο; - της «σωτηρίας» της χώρας κλήθηκε στη θέση του πρωθυπουργού ο Μάριο Μόντι.
Σημείωση: Πριν γίνει πρωθυπουργός ο Μόντι δεν ήταν τραπεζίτης, με τη στενή τουλάχιστον έννοια. Ηταν, όμως, σύμβουλος διεθνών υποθέσεων - ποιας άλλης; - της τράπεζας «Goldman Sachs»...

*

Στην Ελλάδα, κι ενώ οι τράπεζες (και μέσω των τραπεζών τα μονοπώλια) έχουν από το 2009 εισπράξει από το ελληνικό Δημόσιο και την Τράπεζα της Ελλάδας σε ρευστό και εγγυήσεις πάνω από 300 δισ. ευρώ, το αποτέλεσμα είναι η νέα γιγάντωση του δημόσιου χρέους. Η «σωτηρία» όμως βρέθηκε – και συνεχίζεται αδιατάρακτα: Συγκροτήθηκε μια κυβέρνηση που την είχαν βαφτίσει «κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας», η οποία έφερε νέο μνημόνιο. Υπό ποιον επήλθε αυτή η νέα «εθνική σωτηρία» του δεύτερου μνημονίου; Υπό τον τραπεζίτη Παπαδήμο...
Σημείωση: Σήμερα, η νέα ελληνική κυβέρνηση, της νέας «εθνικής σωτηρίας», έχει για υπουργό Οικονομίας τον κύριο Χαρδούβελη. Ο οποίος αντικατέστησε τον – επίσης - τραπεζίτη κύριο Στουρνάρα...

*

Προχτές στη Γαλλία ο πρόεδρος Ολάντ, που ορισμένοι παραμύθιαζαν ευατούς και αλλήλους ότι με την εκλογή του θα φυσούσε – τάχα - «νέος άνεμος στην ΕΕ», εκπαραθύρωσε την προηγούμενη κυβέρνηση και στη θέση της όρκισε νέα.
Σημείωση: ΟΕμανουέλ Μακρόν, ο εκλεκτός του Ολάντ στη θέση του νέου υπουργού Οικονομικών της Γαλλίας, εκτός από εκατομμυριούχος είναι – φυσικά – και πρώην τραπεζίτης. Για την ακρίβεια διετέλεσε διευθυντικό στέλεχος σε έναν χρηματοπιστωτικό κολοσσό που το όνομά του τα λέει όλα: «Ρότσιλντ»...

*

Τα συμπεράσματα από τα προηγούμενα – που φυσικά δεν αφορούν στα πρόσωπα, αλλά στον τρόπο λειτουργίας του συστήματος - είναι προφανή:
Πρώτον: Ενθεν και κείθεν του Ατλαντικού, εκείνοι που έχουν αναλάβει να διαχειριστούν την κρίση, να «σώσουν» τους λαούς και να «τακτοποιήσουν» πολιτικά και τεχνοκρατικά την ηγέτιδα τάξη (την τάξη που κατέχει την εξουσία στον αγγελικό μας κόσμο και που στη γλώσσα της επιστήμης περιγράφεται με τον άχαρο όρο «χρηματιστική ολιγαρχία») είναι εκείνοι, οι ίδιοι, που δημιούργησαν την κρίση!
Δεύτερον: Αν δεν θέλουν οι εργαζόμενοι να είναι οι τραπεζίτες που θα «τακτοποιούν» τις πολιτικές υποθέσεις της κοινωνίας προς όφελος της χρηματιστικής ολιγαρχίας, ο μόνος δρόμος που έχουν είναι να γίνουν εκείνοι ηγέτιδα δύναμη της κοινωνίας.
Τρίτο: Μέχρι τότε θα ισχύει εκείνο που έλεγε ο «Χριστόφορος Κολόμβος», ο ήρωας της ομώνυμης κινηματογραφικής ταινίας, ο οποίος το έθετε ως εξής: «Πίστη, ελπίδα, φιλευσπλαχνία αλλά πιο σπουδαίο απ' όλα αυτά είναι το τραπεζικό κέρδος»...

*

Υστερόγραφο: Τις τελευταίες μέρες τα ΜΜΕ κατακλύζονται από τη διαφήμιση ενός νέου τραπεζικού προιόντος: Για όποιον, λένε, δεν μπορεί να πληρώσει τον ΕΝΦΙΑ και τον φόρο εισοδήματος, του βρήκαν λύση: Θα τον προμηθεύουν με ειδική πιστωτική κάρτα και έτσι θα πληρώσει... χαρούμενα και ευχάριστα τους φόρους δια μέσου της τραπέζης. Η μια εκδοχή είναι, γοητευμένοι από την... «εξυπηρέτηση», να αναφωνήσουμε όλοι μαζί: «Ω, καλή μου τράπεζα, πόσο πολύ σε αγαπώ»!
Η άλλη είναι να δούμε προσεκτικότερα τί συμβαίνει: Εσύ, λοιπόν, πληρώνεις φόρους «οθωμανικού» τύπου για να τους παίρνει το κράτος και μετά να δίνει ένα σκασμό λεφτά στις τράπεζες. Αλλά, αφού γονάτισες και δεν μπορείς άλλο να πληρώνεις, έρχονται  οι τράπεζες και σου «πουλάνε» πιστωτικές. Με τις οποίες θα γίνεται το εξής: Αφενός, θα συνεχίσεις να πληρώνεις φόρους (που γονάτισες να τους πληρώνεις) κι έτσι θα συνεχίσουν και οι τράπεζες να εισπράττουν επιδοτήσεις. Αφετέρου – και εδώ βρίσκεται το καταπληκτικότερο: Πάνω στους φόρους που αδυσώπητα σου επιβάλει το κράτος για να επιδοτεί απλόχερα τις τράπεζες (και που εσύ δεν μπορείς άλλο να τους πληρώνεις), οι τράπεζες θα εισπράτουν και... τόκο! Θα πληρώνεις, δηλαδή, και τον φόρο και τόκο πάνω στο φόρο! Τα έχουν αυτά οι τραπεζικές «διευκολύνσεις», βλέπεις. Πως αλλιώς θέλεις να γίνει; Οι τράπεζες σου παρέχουν την ... «διευκόλυνση» να πληρώσεις εκείνους τους αβάσταχτους φόρους που οι ίδιες αρμέγουν! Ε, να μην εισπράξουν (με την άδεια του κράτους) και τον τόκο τους για την «βοήθεια» που σου προσφέρουν;
«Μούρλια» δεν είναι;...
*Δημοσιεύθηκε στο ENIKOS.GR" την Παρασκευή 29 Αυγούστου 2014