του Κλέαρχου Τσαουσίδη

Στα πάνω από 40 χρόνια που δούλεψα ως δημοσιογράφος, ομολογώ ότι ουδέποτε είδα κυβέρνηση με υπουργούς να υπερβαίνουν, μεμονωμένα, αλλά και σωρευτικά, κάθε όριο γελοιότητας, ανεπάρκειας και βλακείας.

Σφοδρή επίθεση στην κυβέρνηση, στην οποία χρεώνει επιχείρηση τρομοκράτησης του λαού, εξαπολύει ο ΣΥΡΙΖΑ για τα περί εκροής καταθέσεων, κάνοντας παράλληλα γνωστό ότι ξεκινάει πολιτική εξόρμηση για την ανατροπή.

Οι θέσεις, δεν λύνουν τα προβλήματα αντιμετωπίζουν όμως τις πιο ακραίες επιπτώσεις τους, και ταυτόχρονα, ως άθροισμα ρεαλιστικών και άμεσα εφαρμόσιμων πολιτικών, δίνουν το έναυσμα για τη αλλαγή πορείας
- Δεν υπάρχει ούτε μία παροχή που να μην αφορά κοινωνική ομάδα που βιώνει με ακραίο τρόπο τις συνέπειες του Μνημονίου

Η "Αυγή" με αφορμή το οικονομικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο εξήγγειλε ο πρόεδρος του κόμματος Αλ. Τσίπρας στην ΔΕΘ, απευθύνθηκε για το σημερινό αφιέρωμα σε τρεις ειδικούς προκειμένου να αναλύσουν...

• Πρόγραμμα επανεκκίνησης
• Οι διαφωνίες για την κοστολόγηση του προγράμματος
• Σε σωστή κατεύθυνση η λογική του προγράμματος

Όλοι οι κυβερνητικοί παράγοντες και τα φερέφωνά τους τοποθετήθηκαν για το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και το έβγαλαν άχρηστο από την Παρασκευή το βράδυ μια μέρα πριν ανακοινωθεί και αναπτυχθεί από τον Αλέξη Τσίπρα στη ΔΕΘ. Κρίνοντας εξ ιδίων νομίζουν πως αυτό το πρόγραμμα που κατατίθεται στον ελληνικό λαό θα σταλεί πρώτα στην τρόικα για έγκριση. Εκατοντάδες άνθρωποι, μέλη, στελέχη και ειδικοί συνεργάτες εργάστηκαν πάνω από ένα χρόνο για να καταρτίσουν ένα κυβερνητικό πρόγραμμα σωτηρίας στις συνθήκες της οξύτατης ανθρωπιστικής κρίσης που βιώνει η χώρα.

του Άγγελου Τσέκερη

Για την επιλογή του να παραστεί και να μιλήσει στο φόρουμ του ιδρύματος Αμπροσέττι, στο Κόμο της Ιταλίας, ο Τσίπρας δέχτηκε πολλαπλές επιθέσεις. Τόσο από δεξιά όσο και από αριστερά.
Οι επιθέσεις από δεξιά δεν αξίζουν κάποιον σοβαρό σχολιασμό. Η Σοφία Βούλτεψη έκανε άλλη μια επίδειξη κακόγουστης ανοησίας και κουτοπονηρίλας, για τον Τσίπρα που πήγε στην πλουτοκρατία και τις συνιστώσες που τον αμφισβητούν. Αν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε ανταποκριθεί στην πρόσκληση, η Βούλτεψη θα είχε πει ότι αποφεύγει τις διεθνείς συναντήσεις και ότι οι συνιστώσες δεν τον αφήνουν. Σιγά.
Πολύ πιο σοβαρή είναι η κριτική -ας μην την αδικούμε αποκαλώντας την «επίθεση»- από τα αριστερά.

Για την αλλαγή της ατζέντας της Ε.Ε μετά και τις τελευταίες αποφάσεις του Μάριο Ντράγκι και της ΕΚΤ να χαλαρώσουν την αυστηρή νομισματική πολιτική που προωθεί η Άνγκελα Μέρκελ μιλά στο ρ/σ "στο Κόκκινο" ο αρμόδιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ για τα οικονομικά θέματα, Ευκλείδης Τσακαλώτος.

"Για άλλη μια φορά προσπάθησε να αποκτήσει πολιτική αξιοπιστία και κύρος, επιτιθέμενος στο ΣΥΡΙΖΑ και κακοποιώντας τις θέσεις του" επεσήμανε, ενώ ανέφερε ότι έλειπε η "παραμικρή διάθεση αυτοκριτικής" από την πλευρά μιας κυβέρνησης η οποία "βαρύνεται για όλα τα σημερινά αδιέξοδα" και χαρακτήρισε "εμπαιγμό" και "πρόκληση" την αναφορά του πρωθυπουργού στο τέλος του μνημονίου.

Χρειάζεται "η ανατροπή της ισοπεδωτικής και ακραίας πολιτικής της λιτότητας" που εφαρμόζεται και "η ψήφος του κόσμου θα στείλει τον ίδιο τον πρωθυπουργό σε απόλυση" τόνισε

Γράφει στην Αυγή ο Αριστείδης Μπαλτάς

Το πολιτικό πρόταγμα (ενίοτε πρόγραμμα) του "εκσυγχρονισμού" δεσπόζει στα ελληνικά πράγματα από την εποχή του Καποδίστρια. Τι λοιπόν είναι αυτός και πού οφείλεται η ανελλιπής παρουσία του;
Ο εκσυγχρονισμός αντιτίθεται στην καθυστέρηση. Βρισκόμαστε πίσω και οφείλουμε να κερδίσουμε το χαμένο έδαφος. Να πάει η χώρα μπροστά, να φτάσει τις προηγμένες χώρες. Όπου μπροστά βρισκόταν ανέκαθεν η Δύση. Ήδη από την ίδρυση του Νεοελληνικού κράτους, τη Δύση συγκροτούν οι χώρες που θα κάλυπτε το North Atlantic Treaty Organization αν ο βόρειος Ατλαντικός ξεκινούσε κάπως πιο πάνω από την Πορτογαλία. Έστω με λίγες γεωγραφικές εξαιρέσεις. Δύση ήταν κάποτε οι Αγγλογάλλοι με τους φραγκοντυμένους ντόπιους φορείς της ιδέας και τη μέγκλα τους, αλλά και η Βαυαρία και η Πρωσία, αργότερα οι ηγεμονεύουσες ΗΠΑ, οπότε έγιναν δυτικές Ισραήλ και Ιαπωνία, και σήμερα η ενιαία Γερμανία που ταλαιπωρεί όλους.
Γιατί, βέβαια, η Ρωσία ήταν υπερβολικά ανατολική ήδη από την εποχή του Ναβαρίνου, οι παλιές αυτοκρατορίες Ισπανίας και Πορτογαλίας λίγο μας είχαν επηρεάσει όταν άκμαζαν, ενώ κατάντησαν Ανατολή τον σύντομο 20ο αιώνα, η Ιταλία προκαλεί δικαίως συγκατάβαση αφού ούνα ράτσα ούνα φάτσα, για να μην αναφερθούμε στα απελπιστικά καθυστερημένα Βαλκάνια και τον μόνιμο αναχρονισμό που συνιστούν οι υπόλοιπες μεσογειακές χώρες, από την Τουρκία μέχρι το Μαρόκο. Στην Ανατολή εντάσσονται βεβαίως η Ασία και η Αφρική, αλλά και η Λατινική Αμερική, ενώ ο Καναδάς και η Αυστραλία συνιστούν συμπαθείς περιπτώσεις: δυτικές λόγω ιστορίας και γλώσσας, αλλά ταπεινότερα.
Η κεντρική ιδέα είναι απλή. Για τον εκσυγχρονισμό υπάρχει μόνο το μπροστά και το πίσω, η καθυστέρηση και η άρση της. Δύση και Ανατολή. Δηλαδή ανάπτυξη και υπανάπτυξη. Αλλά τώρα τα πράγματα σοβαρεύουν. Γιατί ανάπτυξη κατ' ουσίαν σημαίνει διαρκής επέκταση του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, δηλαδή διάλυση και αναδόμηση ολόκληρων πολιτισμών προκειμένου να υπαχθεί κάθε έκφανση της ανθρώπινης δραστηριότητας στην κερδοφορία του κεφαλαίου.
Ιδού λοιπόν γιατί εδώ ο εκσυγχρονισμός παραμένει ανέκαθεν αιτούμενο: μολονότι ο καπιταλισμός κυριαρχεί, η ελληνική κοινωνία αρνείται να καθυποτάξει πλήρως τον τρόπο ζωής της στο κεφάλαιο και την ιδεολογία του. Ας πούμε, δεν εμφορείτο από καπιταλιστικό φρόνημα η μετεμφυλιακή γενιά που έκανε κυριολεκτικά το σκατό της παξιμάδι προκειμένου να σπουδάσει τα παιδιά της και να κτίσει τούβλο το τούβλο μια στέγη πάνω από τα κεφάλια τους. Έστω και αν η αντιπαροχή και το πολύ τσιμέντο έφτασε να προσβάλει την αισθητική μας.
Αντίστοιχα, είναι οι οικογενειακοί δεσμοί, κάθε άλλο παρά καπιταλιστικοί, αλλά και η μπέσα της ευρύτερης αλληλεγγύης που κατορθώνουν να διασώζουν πολλούς από την πείνα και τον ύπνο στον δρόμο. Είναι το ρητά αντικαπιταλιστικό φιλότιμο που μας κάνει να τσακωνόμαστε για το ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό ακόμη και αν τα φράγκα στην τσέπη δεν φτάνουν να βγάλουμε τον μήνα.
Δεν θέλω να εξωραΐσω την Ανατολή ούτε να μειώσω την τεράστια συμβολή της Δύσης. Απλώς ισχυρίζομαι πως, για βαθείς ιστορικούς λόγους, ο δικός μας τρόπος καθημερινής ζωής ρέπει κάπως προς Ανατολάς και ότι οι ρέκτες του εκσυγχρονισμού επιδιώκουν σήμερα να αλλάξουν ακριβώς αυτόν. Όσο κι αν δεν φαίνεται τόσο εύκολο...